Nieuws

Cultuursnuiven op vakantie (en hoe het mis kan gaan)

Gepost op 26 jul 2016 om 19:10 door Jan van Tienen

Public-vrienden! Hoewel we ons gewoonlijk richten op cultuur in Amsterdam, beseffen we ook dat de wereld groot is en vol andere dingen om te ontdekken. Op vakantie kom je vaak ook een boel cultuur tegen. Dat is niet altijd even hoogstaand. Omdat het vakantietijd is, vroegen we enkele medewerkers van Public om hun opmerkelijke, danwel koddige verhalen over cultuur op vakantie te delen.

Je kent het wel: je bent in een dorp in Frankrijk en in een toeristenfolder wordt een museum aangekondigd. Het geboortehuis van Jeanne D’Arc, dat wordt je beloofd. Maar als je er binnenstapt, zit een zwaarlijvige man op de bank shag te eten, en wordt je langs hem geleid. Achterin de bruingerookte kamer hangt een gordijntje. Je schuift het aan de kant, om oog in oog te staan met een vitrine met daarin een paar boeken en een schilderijtje van Jeanne D’Arc. “Dit was me die tien euro meer dan waard”, zeg je dan niet tegen jezelf. Hier zijn verhalen van andere Public-medewerkers.

Het ontroerende Champignon-museum

“Het kan me op vakantie niet kneuterig genoeg zijn. Thuis moet alles nuttig en/of fantastisch zijn, anders vind ik het tijdverspilling. Op vakantie kan de onevenwichtige compositie van een altaardecoratie van vergane plastic bloemen me tot tranen roeren. Dus toen ik met een vriendin langs een bergwand reed met daarop een bord met de tekst ‘Musée du Champignon‘stonden wij meteen op de rem. Ik heb geen idee of de grotten er al waren, of dat de gewelven speciaal zijn uitgehakt voor het onderwijzen van het volk over de zwammen. Ik hoop echter op het laatste. De opstelling in het musuem was met zoveel liefde gedaan. Ik herinner me een prachtig lichtplan. Hoe verder je het museum en daarmee de berg in trok, hoe klammer en donkerder het werd. En overal waren andere zwammen. De cadeaushop moet uitzinnig geweest zijn. Tijd om terug te gaan!”

Liedewij Loorbach, eindredacteur

Christian_Hendricks,_John_Slattery_and_January_Jones_at_The_67th_Annual_Peabody_Awards_for_Mad_Men

Christina Hendricks, John Slattery en January Jones. Bron: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Christian_Hendricks,_John_Slattery_and_January_Jones_at_The_67th_Annual_Peabody_Awards_for_Mad_Men.jpg

De gemiste kans

“Ik was in 2008 in New York en wilde graag underground activiteiten meemaken. Ik zag in de Village Voice, het lokale culturele krantje, dat er een concert van The Dodo’s was in een jaren twintig-circustent onder de Brooklyn Bridge. Wij, als totaal oncoole toeristen, kwamen veel te vroeg aan, dus het was uitgestorven. Wel was er nog genoeg keuze aan tafeltjes aan de zijkant van de tent. Na verloop van tijd kwam er een groep New Yorkers die vroeg of ze misschien bij ons aan het tafeltje mochten komen zitten. We raakten aan de praat en ze vertelden dat ze het productieteam van een televisieshow waren. Welke show? Mad Men. Ik had er nog nooit van gehoord want de serie was nog niet in Nederland uitgekomen. Dus ons gesprek hield daar op. Maar wat een gemiste kans!”

Inez de Coo, tekstschrijver

Poster Kleine Dadasoirée Haagsche K.K., Proof, door Theo van Doesburg. Bron: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Theo_van_Doesburg_kleine_Dada_soir%C3%A9e.jpg

Poster Kleine Dadasoirée Haagsche K.K., Proof, door Theo van Doesburg. Bron: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Theo_van_Doesburg_kleine_Dada_soir%C3%A9e.jpg

De helaasheid der ingangen

Ik vind het lastig, ik ben niet zo’n vakantiemens. En áls ik ga, dan meestal naar cultuursteden bij uitstek, zoals Parijs. Maar wacht, ik weet al wat. Ik ging, ik denk tien jaar geleden, naar Parijs om een dada-tentoonstelling te zien. Een paar dagen voor vertrek zag ik pas dat de tentoonstelling nét afgelopen was, iets dat ik helemaal was vergeten te checken. Niet getreurd, er was nóg een tentoonstelling die ik graag wilde zien, iets over melancholie, ik weet niet meer precies waar. Er stond een eindeloze rij, die in allerlei bochtjes door een park liep. Niet erg, dacht ik. Mijn gezelschap en ik deden er meer dan een uur over om de ingang te bereiken, om daar te ontdekken dat er twee tentoonstellingen waren, en ook TWEE INGANGEN. Wij stonden voor de verkeerde. Nou, ik heb gehuild. En de tentoonstelling laten zitten. Happy ending: een dag later liepen we per abuis tegen een hele aardige tentoonstelling aan, ergens in een achterafbuurtje, maar wel met mooie werken van bekende namen. Een soort goedmakertje van het lot…

Basje Boer, hoofdredacteur

 

Mocht je tijdens je eigen vakantie op opmerkelijke vormen van cultuur stuiten, zouden we dat leuk vinden om te horen. We houden van verhalen. Mail info@wearepublic.nl mocht je iets willen delen. Een prettige vakantie allemaal!

Deze website maakt gebruik van cookies om je gebruikerservaring te optimaliseren. Door cookies te accepteren help je ons om We Are Public verder te verbeteren. Meer informatie over ons cookie- en privacy beleid vind je hier.