Programma

Genoeg haat in de wereld. Theatermaker Laura van Dolron richt haar blik op liefde.

Gepost op 18 jan 2016 om 17:01 door We Are Public

Op haar meest kwetsbare moment, bijkomend van een miskraam, wist Laura van Dolron waar ze een voorstelling over moest maken. Over liefhebben. Het stuk werd een groot succes en is weer te zien. “Mensen gaan zichzelf liever en leuker vinden.”

‘Ik wilde je na de voorstellingen omarmen.’ ‘Met natte wangen en een open hart heb ik gisteravond naar je zitten kijken’. Lees het gastenboek van Laura van Dolron op haar website, en je bek valt open. Bezoekers praten tegen Laura alsof ze een goede vriendin is. Zo schrijft ‘Gèrina’: “Laura, bedankt voor je woorden en je kwetsbaarheid. Ik voelde de liefde stromen en weet/wist dat liefde meer wordt, groter groeit, vermenigvuldigt, als we geven, loslaten en ons kwetsbaar tonen.”

Van Dolron (39) speelde de eerste reeks van het stuk Liefhebben, een licht filosofische monoloog, hoog zwanger. Nu is haar dochter een jaar, en toert ze weer met de voorstelling waarin ze haar publiek meeneemt op een zoektocht naar wat liefhebben is. Ze richt zich niet op de romantische liefde, maar juist op die kleine, alledaagse tekens van liefde. Dat iemand het lichtje van je fiets heeft uitgezet. Een glimlach op straat. Maar ook de grootse daden van liefde, zoals Mandela die in zijn cel tomaten kweekte in het ene streepje zonlicht, en de oogst deelde met zijn medegevangenen. “Ook dat is liefhebben.”

“Doordat ik die voorstelling weer speel, blijf ik met die blik naar de wereld kijken. En dat is een heel fijne bril om op te hebben,” zegt Van Dolron. Met de vraag wat voor liefdevolle dingen ze deze week heeft meegemaakt, heeft ze geen enkele moeite. De voorbeelden rollen eruit. Een lief appje van haar man (‘wat houd ik toch onstuimig veel van je, kus op je jukbeen’), een bezoeker van haar voorstelling die in haar script schreef ‘was geweldig, welterusten’. Het mooiste gebeurde in de trein. “Ik was een subsidieaanvraag aan het schrijven. Toen we stilstonden op een station tikte er een vrouw op het raam,” vertelt Van Dolron. “Ze gebaarde, ‘ben jij Laura?’. Ik knikte. En toen gaf ze zichzelf een omhelzing, alsof ze mij een omhelzing gaf.”

“Ik vond die omhelzing heel symbolisch. Dat ze mij een knuffel gaf, terwijl ze eigenlijk zichzelf een knuffel gaf. Want dat gebeurt ook in de voorstelling. Doordat ik kwetsbaar ben, vinden de toeschouwers mij liever en leuker, en daardoor gaan ze zichzelf ook liever en leuker vinden.” Ze gebruikte het voorval meteen in haar subsidieaanvraag.

Van Dolron, die zichzelf stand-up filosoof noemt, is ook al bezig met een volgende voorstelling. Die mag weer wat meer gaan schuren. “Soms moet je ruzie maken om tot iets mooiers en diepers te komen. Zo gaat het in een relatie, en zo is het soms ook met je publiek in een voorstelling. Anders wordt het obligaat,” zegt Van Dolron. In haar volgende voorstelling onderzoekt ze het begrip ‘wij’. “Een minder eenduidig woord dan ‘liefhebben’,” zegt Van Dolron. “’Wij’ kan ook een tegenstelling inhouden. Ik wil misschien wel een ‘wij’ worden met het publiek, maar het publiek ook laten voelen hoe het daardoor mis kan gaan.” Toch zal ze terugkomen bij zachtheid. “Uiteindelijk vind ik het als theatermaker belangrijker om troost te geven dan om te verwarren.”

Deze website maakt gebruik van cookies om je gebruikerservaring te optimaliseren. Door cookies te accepteren help je ons om We Are Public verder te verbeteren. Meer informatie over ons cookie- en privacy beleid vind je hier.