Legendarische essayfilm

Sans soleil is als de oervorm van de essayfilm, met zijn associatieve dialectiek tussen woord en beeld, zijn mengeling van fictie en documentaire. Het is een politieke film, een etnografische film. Een liefdesverklaring aan katten en uilen. Een film die ondefinieerbaar is en met elke keer dat je hem ziet weer nieuwe vormen aan lijkt te nemen. Omdat de ogen waarmee je kijkt niet de ogen zijn waarmee je de film gisteren, of tien jaar geleden zag.